Czy lęki nocne u 4-latka są normalne?

Pediatra Wszystkie pytania

Anna Ratajczak

Lęki nocne nie są fizjologią (normą) w żadnym wieku. Są zaburzeniem dotykającym około 3% dzieci, najczęściej w wieku 5–7 lat. Na szczęście ich częstość maleje z wiekiem i zazwyczaj ustępują samoistnie. Lękiem nocnym nazywamy nagłe, niepełne wybudzenie z głębokiego snu. Doświadczające go dziecko przeżywa silny lęk: jest pobudzone, krzyczy, płacze, gwałtownie broni się przed próbami ukojenia i nie reaguje na bodźce czy próby nawiązania kontaktu. Dodatkowo może mieć przyspieszone tętno, oddech, pocić się, mieć rozszerzone źrenice. W rzadszych przypadkach pobudzone i przerażone dziecko może podejmować próby ucieczki z łóżka i walki z próbującymi powstrzymać go opiekunami. Zazwyczaj taki epizod kończy się samoistnie wybudzeniem ze snu. Dziecko jest już zwykle wtedy spokojne i – co często zaskakuje opiekunów – nie pamięta, co działo się jeszcze chwilę wcześniej. Zdarza się również, że niejasno przypomina sobie, co je przeraziło (np. wyobrażenie potwora, strasznej postaci, smoka itp.), ale nie jest w stanie tego precyzyjniej opisać. Jeśli lęki nocne powtarzają się lub nasilają się warto zadbać o tzw. higienę snu (odpowiednią ilość snu, spanie we własnych łóżku, wietrzenie sypialni, chodzenie spać o tej samej porze itd.) a w obecnych czasach także higienę cyfrową (unikanie ekranów- tabletu, telefonu itd. szczególnie przed snem. Poprawa snu oraz ograniczenie dostępu do ekranów pozwala znacznie ograniczyć liczbę takich epizodów. Jeśli natomiast epizody będą powtarzać się coraz częściej czy np. będzie zmieniał się ich charakter to warto skonsultować się z neurologiem.