Ekspert uśmiecha się

Zobacz o co pytali inni rodzice

Jeśli nie znalazłaś/eś odpowiedzi na swoje pytania – skorzystaj z naszego darmowego czatu z ekspertem!

Ile snu potrzebuje 4-letnie dziecko?

Pediatra Wszystkie pytania

Anna Ratajczak

Dziecko w tym wieku potrzebuje od 11 do 12 godzin snu. Może także mieć jeszcze drzemkę w ciągu dnia.

Czy lęki nocne u 4-latka są normalne?

Pediatra Wszystkie pytania

Anna Ratajczak

Lęki nocne nie są fizjologią (normą) w żadnym wieku. Są zaburzeniem dotykającym około 3% dzieci, najczęściej w wieku 5–7 lat. Na szczęście ich częstość maleje z wiekiem i zazwyczaj ustępują samoistnie. Lękiem nocnym nazywamy nagłe, niepełne wybudzenie z głębokiego snu. Doświadczające go dziecko przeżywa silny lęk: jest pobudzone, krzyczy, płacze, gwałtownie broni się przed próbami ukojenia i nie reaguje na bodźce czy próby nawiązania kontaktu. Dodatkowo może mieć przyspieszone tętno, oddech, pocić się, mieć rozszerzone źrenice. W rzadszych przypadkach pobudzone i przerażone dziecko może podejmować próby ucieczki z łóżka i walki z próbującymi powstrzymać go opiekunami. Zazwyczaj taki epizod kończy się samoistnie wybudzeniem ze snu. Dziecko jest już zwykle wtedy spokojne i – co często zaskakuje opiekunów – nie pamięta, co działo się jeszcze chwilę wcześniej. Zdarza się również, że niejasno przypomina sobie, co je przeraziło (np. wyobrażenie potwora, strasznej postaci, smoka itp.), ale nie jest w stanie tego precyzyjniej opisać. Jeśli lęki nocne powtarzają się lub nasilają się warto zadbać o tzw. higienę snu (odpowiednią ilość snu, spanie we własnych łóżku, wietrzenie sypialni, chodzenie spać o tej samej porze itd.) a w obecnych czasach także higienę cyfrową (unikanie ekranów- tabletu, telefonu itd. szczególnie przed snem. Poprawa snu oraz ograniczenie dostępu do ekranów pozwala znacznie ograniczyć liczbę takich epizodów. Jeśli natomiast epizody będą powtarzać się coraz częściej czy np. będzie zmieniał się ich charakter to warto skonsultować się z neurologiem.

Jak reagować na złość u 2-letniego dziecka?

Pediatra Wszystkie pytania

Anna Ratajczak

Dziecko 2-letnie to taki mały człowiek, który naturalnie się złości, bo mówić najprościej, chciałby być samodzielny i najlepiej, żeby nikt nie przeszkadzał, ale nie zna jeszcze niebezpieczeństw, swoich ograniczeń i z uwagi na to, że rodzic na pewne zachowania czy doświadczenia nie pozwala łatwo się frustruje, a co za tym idzie złości. Nie ma jednej, złotej rady. Na pewno nie można złością reagować na złość. Jeśli w rodzicu narasta zdenerwowanie warto w takiej sytuacji policzyć do 10, zrobić kilka głębszych oddechów. Na pewno warto i trzeba konsekwentnie stawiać dziecku granice i tych granic nie przesuwać. Jeśli nie dajemy dziecku telefonu to trzymajmy się tej zasady - maluch będzie na początku protestował, ale jeśli zobaczy, że te protesty nic nie dają to w końcu ich zaprzestanie. Dziecko w tym wieku działa trochę według zasady, że jeśli dany sposób jest skuteczny to niezależnie od tego jaki on jest warto go stosować. Jeśli kładzie się na podłodze w sklepie, żeby rodzic kupił mu batonika to będzie to zachowanie powtarzać jeśli tego batonika dostanie. Jeśli nie dostanie to może sprawdzi metodę jeszcze raz, ale jeśli okaże się nieskuteczna zaprzestanie tego zachowania. Dlatego warto wzmacniać (chwalić u dziecka) te zachowania, które są dobre, bo dzieci, z drugie strony, bardzo oczekują aprobaty i zachwytu rodziców, więc nasz zachwyt nad "dobrym" zachowaniem będzie motywował do jego powtarzania. Jeśli dziecko ma napad złości to czasem warto spokojnie poczekać z boku (zabezpieczając jedynie przed ewentualnym urazem) aż napad minie. Wchodzenie w rozmowę, usilne próby przytulenia czy unieruchomienia w takiej sytuacji dają czasem efekt odwrotny i eskalację zachowania. I na koniec - koniecznie okazujmy takim dwulatkom dużo czułości, szczególnie po takiej trudnej sytuacji. Warto spróbować też prostymi słowami powiedzieć dziecku , że jego zachowanie nie było dobre, tylko oceniajmy zachowanie a nie samo dziecko. Powodzenia. Wiem, że dwulatek to trudny temat. Na pocieszenie - dzieci szybko rosną ;-)

Czy 9-miesięczne dziecko powinno raczkować?

Pediatra Wszystkie pytania

Anna Ratajczak

Rozwój raczkowania przebiega wieloetapowo. Może się nieznacznie różnić u poszczególnych dzieci i - zazwyczaj jednak stopniowo rozwija się od 8. miesiąca życia kiedy to niemowlę zaczyna obracać się wokół własnej osi, zazwyczaj pełzać już do przodu, ale często ruch występuje tylko w miejscu. W kolejnym, 9. miesiącu życia, dziecko zaczyna przesuwać się do przodu za pomocą rąk i kolan. Nogi przeważnie są lekko wyprostowane. Pełzanie początkowo odbywa się z przewagą jednego boku ciała (bokiem) i głównie do przodu. Ale ta forma raczkowania trwa bardzo krótko. W kolejnych miesiącach dziecko w sposób nieskoordynowany kołysze się na dłoniach i kolanach, a następnie raczkuje skrzyżnie (lewa ręka – prawa noga, prawa ręka – lewa noga). A zatem - odpowiadając na pytanie - taki maluch powinien już stopniowo zaczynać raczkować ale póki co nie będzie tego jeszcze robił bardzo sprawnie. Jeśli dziecko w ogóle nie podejmuje prób, nie obraca się wokół własnej osi warto skonsultować się z pediatrą oraz fizjoterapeutą.

Czy 4-letnie dziecko może pić mleko roślinne?

Pediatra Wszystkie pytania

Anna Ratajczak

Tak. 4-latki mogą pić napoje roślinne. Należy jednak pamiętać, że nie są one zamiennikiem (równoważnikiem) dla mleka krowiego. Zawierają sporo wapnia (szczególnie, że większość tego typu produktów jest nim dodatkowo wzbogacona), natomiast należy pamiętać , że mają mniej białka (mleko krowie zawiera około 3-3,5 g na 100 ml natomiast np. "mleko" owsiane między 0,3 a 1g), dlatego przy podawaniu napoju roślinnego zamiast mleka należy zadbać o inne źródło białka w diecie.

Czy 5-letnie dziecko powinno już umieć samodzielnie się ubrać?

Pediatra Wszystkie pytania

Anna Ratajczak

Tak, Dziecko 5-letnie jest już raczej samodzielne i powinno umieć samo się ubrać. Może jeszcze nie umieć samo zawiązać butów, ale reszta czynności związana z samodzielnym ubieraniem nie powinna przysporzyć mu problemów. Zdarza się natomiast, że rodzice wyręczają dzieci w ubieraniu się - wtedy dziecko nie ma szansy opanować tych umiejętności. Warto zatem pozwalać dzieciom na samodzielność, nawet jeśli pewne czynności trwają o wiele dłużej, niż z pomocą rodzica.

Сzy trzeba zrobić USG w 11. tygodniu ciąży?

Kluczowym aspektem pierwszego badania prenatalnego jest czas jego wykonania. Nie może ono być przeprowadzone ani za wcześnie, ani za późno. Nieprzekraczalnym okresem do wykonania tego badania jest okres pomiędzy pierwszym dniem 11. tygodnia ciąży (11+0) a ostatnim dniem 14. tygodnia (13+6)4.

Czy USG w 11. tygodniu ciąży wykonuje się dopochwowo, czy przez brzuch?

Istnieją dwa rodzaje badania USG: sondą dopochwową oraz przez powłoki brzuszne. USG sondą dopochwową wykonuje się zazwyczaj na pierwszych wizytach u lekarza w pierwszym trymestrze3. Od około 10.-11. tygodnia można próbować badać ciążę przez powłoki brzuszne. Pierwsze badanie prenatalne jest wykonywane przez brzuch, chyba że warunki badania są trudne – wtedy lekarz poprosi o badanie dopochwowe4.

Kiedy pępek wypycha się w ciąży?

U większości kobiet w ciąży dochodzi do zmiany wyglądu pępka. Może on przyjąć płaski lub wypukły kształt i stać się mniej lub bardziej widoczny. Do takich zmian w naturalny sposób dochodzi wskutek powiększania się macicy5.

Jakie mogą wystąpić dolegliwości w 11. tygodniu ciąży?

Wraz z końcem I trymestru objawy, które kobieta miała na początku ciąży, mogą się wycofywać. Co nie znaczy, że jest tak w każdym przypadku. Nadal może występować dyskomfort związany z powiększeniem i tkliwością piersi, dolegliwości bólowe podbrzusza wynikające z rozrostu macicy, senność i zmęczenie, częste oddawanie moczu, wzdęcia i zaparcia, zaburzenia nastroju, a także nudności i wymioty4.