Zaakceptowanie i kochanie dziecka od chwili poczęcia ma tu kluczowe znaczenie. Niechciane lub nieplanowane ciąże, trudna sytuacja społeczna kobiety, brak porozumienia z partnerem są często przyczyną stresujących sytuacji w życiu przyszłej matki, co nie pozostaje bez wpływu na dziecko. Badania naukowe dowodzą, że stres matki może szkodzić dziecku już od 17 tygodnia jego płodowego życia. Wydzielany w nadmiarze kortyzol, hormon stresu, może uszkodzić kształtujący się mózg, w wyniku czego dochodzi do zaburzeń zachowania oraz pogorszenia funkcji umysłowych. Wyniki badań opublikowane w „Clinical Endocrinology" pokazały, że dzieci matek, które w czasie ciąży często przeżywały stresowe sytuacje, miały iloraz inteligencji niższy od przeciętnego o 10 punktów, wykazywały nadpobudliwość i kłopoty z koncentracją uwagi.

Oczywiście nie da się całkowicie wyeliminować stresu z naszego codziennego życia i nie o to chodzi. W pewnych sytuacjach działa on nawet na nas pozytywnie, bo mobilizująco. Powinnaś jednak zadbać o to, aby w tym odmiennym stanie zredukować go do minimum i w miarę możliwości unikać stresogennych sytuacji. Jeśli przed ciążą byłaś bardzo aktywna zawodowo, teraz zwolnij. Jeżeli zwykle wszystko brałaś na swoje barki, pozwól się wyręczyć albo po prostu zaakceptuj fakt, że nie zawsze musi być tak jak to sobie wyobrażałaś. Jeśli masz tendencję do martwienia się na zapas, postaraj się patrzeć w przyszłość z optymizmem. Przecież nosisz w sobie nowe życie – to bardzo optymistyczny fakt dla Ciebie, Twojej rodziny i całej społeczności, w której żyjesz. Ustaw sobie właściwe priorytety. Teraz Twoim najważniejszym celem jest urodzić zdrowe i szczęśliwe dziecko. Wszystko inne to tylko środki do tego celu. W każdej sytuacji pamiętaj, że to co teraz robisz, robicie we dwoje i dbaj, aby inni również o tym pamiętali.

Jedną z najczęstszych przyczyn stresu kobiet w ciąży są złe relacje z partnerem. Widać stąd, jak ważna od samego początku jest rola ojca. Jeżeli on zapewnia swojej ciężarnej partnerce miłość, poczucie bezpieczeństwa i wsparcie, ma ona znacznie mniej powodów do stresu. Podobnie inni ludzie z otoczenia kobiety spodziewającej się dziecka, w rodzinie, pracy, w gronie przyjaciół, powinni mieć pozytywny stosunek do niej i do jej odmiennego stanu.
Wzorem takiego pozytywnego zachowania jest ciekawy zwyczaj tubylców w Gabonie, który opisała Francis Maziere. Na miesiąc przed planowanym poczęciem dziecka kobiety z tej społeczności chodziły na piętach, co było symbolem oderwania się od rzeczy materialnych, a jednocześnie dawało sygnał innym członkom wspólnoty, że powinni odtąd traktować je wyjątkowo. Przez całe 9 miesięcy ciąży małżonkowie nie mogli wypowiadać wulgarnych i niemiłych słów, gdyż uważano, że mogłoby to zaszkodzić ich dziecku. W taki oto sposób intuicja pierwotnego ludu odgadła to, co w dzisiejszych czasach potwierdza już nauka zwana psychologią prenatalną.

Jak okazywać dziecku miłość

Łatwo jest powiedzieć kocham, przytulić, pocałować dziecko, które już jest na świecie, ale jak okazać uczucie malcowi jeszcze nie narodzonemu? Przede wszystkim trzeba poznać etapy jego wewnątrzmacicznego rozwoju. Wiedząc kiedy i w jaki sposób rozwijają się zmysły dziecka, będziecie potrafili dotrzeć do niego z odpowiednim przekazem. Między innymi w tym celu przygotowaliśmy dla Was wyjątkowy kalendarz rozwoju dzidziusia (w dziale Kalendarz ciąży), dzięki któremu na każdym etapie oczekiwania na dziecko będziecie wiedzieli, co się z nim dzieje i jak możecie się z nim komunikować.

Jedną z najważniejszych form tej komunikacji jest dotyk. Pierwsze wrażenia dotykowe docierają do malca, gdy porusza się w łonie matki. Spacerując czy tańcząc zapewniasz mu łagodne bujanie, trochę tak jakbyś bujała kołyskę. Dotykając i głaskając brzuch również przekazujesz dziecku pozytywne emocje. Nawet to, co jesz może mieć wpływ na samopoczucie malucha, który już od 11 tygodnia potrafi rozróżniać zapachy, a od 12 smaki. Ma przy tym swoje preferencje. Dowiedziono, że w okresie płodowym dzieci najbardziej lubią smak bananów i wanilii, nie lubią natomiast zapachu ryb.

Niezwykle istotny w kontaktach dziecka z rodzicami jest zmysł słuchu, który uaktywnia się już w 13 tygodniu życia płodowego, kiedy to malec staje się wrażliwy na dźwięki. W 22 tygodniu dziecko słyszy już dźwięki dobiegające go ze świata zewnętrznego. Potrafi gwałtownie poruszyć się pod wpływem hałasu. Możecie być pewni, że rozpoznaje też Wasze głosy. Przemawianie do niego, czytanie mu, śpiewanie jest tu jak najbardziej uzasadnione i potrzebne. Warto również słuchać wspólnie z malcem muzyki. W trzecim trymestrze dzieci wolą na przykład Vivaldiego i Mozarta niż Brahmsa i Beethovena. Na ogół nie przepadają za muzyką rockową. Dobrze jest przyzwyczaić malca do słuchania jakiegoś konkretnego utworu. Po narodzeniu utwór ten może okazać się pomocny w uspokajaniu go, gdyż będzie kojarzył mu się z ciepłem i bezpieczeństwem łona matki.

Bicie Twego serca

Jednak najważniejszym dźwiękiem dla dziecka jest bicie Twojego serca. To ono wyznacza rytm wewnątrzmacicznego życia malca. Ten miarowy i spokojny odgłos towarzyszący maleństwu odkąd zaczęło cokolwiek słyszeć, jest dla niego wyrazem stałości i bezpieczeństwa, a po urodzeniu zmniejsza stres porodowy i uspokaja. Dbając o to, aby bicia Twojego serca nie zakłócały żadne stresujące sytuacje i złe emocje, dajesz swojemu drugiemu małemu serduszku miłość, jakiej potrzebuje już od pierwszych chwil życia.